همه آنان ، بدون استثنا معصوم‌اند ؛ بدين معنا كه تحت مراقبت الطاف الهى ، خطا و اشتباه و غفلت و نسيانى نيز از آنان در موضوع دريافت احكام الهى از طرف حضرت حق و همچنين در مرحله حفظ و ابلاغ آنها و بالاخره در مرحله عمل خودشان رخ نمىدهد ؛ چه در ايام رسالت و اوقات پيامبرى و چه در زمان قبل از آن و در عصر طفوليت . آنها علوم و دانش فراوان دارند و در همه رشته‌هايى كه بشرهاى زمانشان بدان نياز دارند ، آشنايى دارند و متخصص‌تر از همه اهل زمان خويش هستند . و جالب توجه آن كه آنها نه مدرسه رفته‌اند و نه استاد ديده‌اند و نه درسى از معلمى غير از انبياى سابق خويش فرا گرفته‌اند ، علم آنها لدنى و ذاتى و الهى است و هيچ گاهى از هيچ دانشى غفلت و نسيانى بر آنها عارض نمىشود . آنها كه معلمان جامعه و مأمور ابلاغ وظايف و برنامه‌هاى حق هستند ، آن چنان مأموريت دارند كه بايد با همه مشكلات مبارزه كنند و در انجام وظايف تا پاى جان بايستند و در پياده كردن كوچك‌ترين فرمان الهى از همه هستى خويش - كه از آن جمله وجود خويش است - بگذرند و بايد لغت تقيه را از قاموس زندگى خويش حذف كنند و البته چنين بودند و چنين كردند . و بالاخره ، آنها مبلغان و معلمان و عربيان و داعيانى هستند كه در مرحله اول از ( لا ) و نه شروع مىكنند تا به مرحله ( الّا ) برسند و اين روش را نخستين فرد آنها به كار بسته و دنبال وى يكايكشان چنين بوده‌اند ، آنها در وهلهء اول دعوت به سوى طاغوتان و ستمگران و ظلم پيشگاه و جنايتكاران و استبدادمنشان رو آورده و گاهى يك تنه و بدون ياور و معين بزرگ‌ترين قدرت استبدادى را وجههء همت قرار داده و به سوى آنان جمله برده‌اند و با قدرت منطق و نيروى ايمان آن چنان يورش برده‌اند كه هيمنه حقشان صولت باطل را در هم شكسته و قوت حقيقتشان قنطره مجاز را فرو ريخته است و اين است كه خدا مىفرمايد : « بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذَا هُوَ زَاهِقٌ » ؛ « 1 »

--> ( 1 ) سورهء أنبياء ، آيهء 18 .